مقام معظم رهبری: اگر چنانچه ما توان خودمان را بیشتر از واقع بدانیم، یا کمتر از آنچه که واقعیت است، بدانیم، دچار خطا خواهیم شد؛        مقام معظم رهبری: برای خدا کار کنید و لحظه ای را برای خدمت به مردم و نظام از دست ندهید
 
   
 

    • خانواده مهدوی

      کد: 22758
      ۱۳۹۹/۰۷/۰۸
      راهکار های نهادینه سازی محبت مهدوی در دوران کودکی
      خانواده مهدوی

      تربیت با توجه به اهدافی که پیش روی ماست، روش های متناسب خود را دارد و تا رسیدن به قله، گام هایی باید سپری شود. در این نوشته روش های سودمند برای افزایش محبت حضرت مهدی (عج) را در وجود فرزندانمان جستجو می کنیم، بدان امید که نسلی مهدی یاور را تقدیم حضرتش کنیم.
      ایجاد فضای مهدوی در منزل
      مهم ترین راهکار عملی در نهادینه سازی محبت امام زمان (عج) در هفت سال نخست، فضا سازی مهدوی در داخل خانه است. اگر فرزندانتان شمارا در حال شنیدن دعای جان افزای ندبه ببینند و اشک را در گوشه چشمان شما نظاره گر شوند، خود عمیق ترین تاثیرات و پیوند های مهدوی را در روح و جان او برجای خواهد گذاشت.
      جلوه هایی از فضا سازی مهدوی در خانه عبارت اند از:
      انس اهل خانه با دعا ها و زیارات مهدوی به گونه ای که صدای ملکوتی آن ها فضای خانه را در بر گیرد.
      تهیه و استفاده از پوستر ها و تابلوهای مهدوی
      تهیه نوار ها و لوح های فشرده سخنرانی و مدیحه سرایی و مناجات مهدوی و پخش آن در فضای خانه
      یکی از اولیا خدا درباره ی ضرورت فضا سازی مهدوی می فرماید:
      وظیفه ما این است که به هر طریق ممکن است نام حضرت را زنده کنیم. در زمان خانه نشینی امام علی (ع) شیعیان خاص برای احیای نام آن حضرت، هنگام بلند شدن "یا علی" می گفتند. دوران ما، زمان خانه نشینی حضرت مهدی (عج) است. ما باید در همه حال و از هر طریق ممکن برای احیا نام حضرت تلاش کنیم.در همه حال بگوییم " یا ولی عصر "
      آموزش های دینی-مهدوی به زبان کودکانه
      یکی از نیاز ها و علاقه های شدید کودکان، نیاز و علاقه به شعر،لالایی،داستان و قصه است. اصولا ما به داستان گویی کمتر اهمیت می دهیم، در حالی که در قرآن و در کتاب های اخلاقی و تربیتی بر آثار مثبت تربیتی آن تکیه فروانی شده است.
      والدین و مربیان می توانند با ارائه معارف محبت انگیز مهدوی به زبان ساده و دلنشین در قالب لالائی، شعر و قصه، روح لطیف کودک را از پاکی ها و خوبی ها لبریز سازند. یکی از بهترین موقعیت ها برای لالایی،شعر خوانی و قصه گویی هنگام خواب کودک است، چرا که همزمان با بخواب رفتن کودک حساسیت خودآگاه او کاهش و میزان تاثیر پذیری ناخودآگاه او به تدریج افزایش می یابد و چنین موقعیتی بهترین زمان برای تاثیر گذاری در جهان پاک کودک است. می توان روح لطیف فرزند را از نوای دلنشین لاوت قرآن،مدیحه سرایی اهل بیت (ع) تواشیح و سروده های مذهبی آرام و بدون آهنگ، لبریز عاطفه و محبت ساخت.
      در این میان استفاده از لالایی ها،سروده های کودکانه و مدیحه سرایی ساده که با نام و یاد امام زمان(عج) عجین شده است.
      تلفات عاطفی و قلبی کودکرا به طور غیر مستقیم و نا آگاهانه برخواهد انگیخت و زمینه ساز پیوند و ارتباط معنوی و آگاهانه او در دوره های بعدی خواهد گشت.
      در این میان مادران و پدران برای لالایی کودکانشان و یا در برقراری ارتباط کلامی با فرزندشان می توانند بهترین سروده های کودکانه مهدوی را انتخاب و آن را با صوت و لالایی اهنگین به عمق جان میوه قلبشان بنشانند.
      بهترین سوژه برای انتخاب لالایی ها و شعر ها،پردازش قصه ها و داستان های مهدوی،ارزش های والای اخلاقی، آداب اسلامی، داستان زندگی پیامبران و امامان به ویژه دوران کودکی ایشان می باشد.
      همبازی شدن با کودک
      طبیعی ترین وسیله برای تربیت مهدوی فرزندان در هفت سال نخست زندگی "بهره گیری از عنصر بازی" و بهترین راهکار عملی برای نهادینه سازی محبت مهدوی در روح و جان کودک، "همبازی شدن" با اوست. پس برای این مهم می بایست وقت بگذاریم، برنامه بریزیم و سرمایه گذاری کنیم. بازی امروز کودکان، تعیین کننده منش و گرایش های فردای اوست. همبازی شدن با کودک با دید تربیتی و همراه با اخلاق و منش های مهدوی می تواند قوی ترین تاثیر گذاری ها را در پی ریزی و تحکیم شخصیت مهدوی فرزند در پی داشته باشد.فضا سازی های مهدوی،تاکید بر صداقت و راست گویی،پا فشاری بر خوش قولی و خوش عهدی و خوش اخلاقی،احترام و اکرام کریمانه،صبر . بردباری،مزاح و شوخی، ایثار و گذشت، بخشش خطاها و لغزش ها، پرهیز از دروغ و دغل بازی همراه گردد، میتواند بیشترین تاثیر را در نهادینه سازی عشق و محبت امام مهدی (عج) در نهاد کودکانمان بگذارد.
      ارج نهادن به فرمانروایی و بازیگوشی کودک
      مشکلات و دشواری هایی که والدین در دوران سیادت کودک احساس میکنند،بیشتر مربوط به خود آنان است تا کودک، زیرا آنها نمی خواهند وقتی را برای کودک صرف کنند و فرصتی را در اختیار او بگذارند و به سوالات وی پاسخ مثبت دهند. از طرفی محیطی را برای او فراهم کرده اند که چینش وسایل داخل آن مطابق با میل و خواسته ها و بعضا هوس های پدر و مادر مرتب شده است. چنین محیط زندگی برای جولان و فعالیت های آزاد و واکنش های طبیعی کودک مناسب نمی باشد. حال کودکی که در چنین فضایی مجبور به زندگی است،برخلاف خواسته ها و نیاز ها و روح کنجکاوش،به هر چیزی دست دراز می کند و به سوی هر جایی که حرکت می کند، با داد و فریاد و ممانعت والدین و اطرافیان رو به رو می گردد.این چنین محیطی مخالف بهداشت و سلامت روانی کودک است و خواسته های این نهال نوشکفته را سرکوب کرده و دیگر مجالی برای شکوفایی و زمینه ای برای نشو و نمای استعداد های نهفته وی فراهم نمیسازد.البته باید در محیط زندگی کودک بعضی از اشیائی که برای وی مضر و خطرناک است قبلا از دسترس او دور نمود، ولی هرگز نباید اورا به دلیل اینکه چیزهایی را خراب می کند و یا وسائلی را می شکند، از واکنش های طبیعی خود بازداشت. والدین باید محیط زندگی را طوری آماده سازند که وسائل مورد نیاز را در جای مناسب بگذارند و اشیاء تیز و خطرناک، داروهای سمی، نوشته های مهم و وسائل شکستنی و گران قیمت را از دسترس کودک دور نگه دارند.والدین وسائل دقیق و حساس الکترونیکی را که می خواهند باز کرده و درست کنند، اگر جای جداگانه ای ندارند، نباید در موقعی باشد که کودک بیدار است و در هنگام کار با خشم و عصبانیت، کودک را از نزدیک شدن به وسائل بازدارند.همچنین فرزندان بزرگتر خانواده که به مدرسه می روند، باید در جای جداگانه ای وسائل و لوازم خود را پهن کنند که موجبات آذار خود و راندن کودک را فراهم نسازند.مادران باید خیاطی را در جایی که کودک حضور ندارد و یا مواقعی که کودک خواب است، انجام دهند و وسائلی از قبیل سوزن و چرخ خیاطی و...نباید در دسترس کودکان باشد. در هر صورت کودک معصوم، مقصر نیست و در مواقعی هم که حوادث و خطراتی پیش می آید، به علت سهل انگاری بعضی والدین است.
      میدان دادن به کودک برای تجربه آموزی خلاق
      بدترین پدران و مادران آنان اند که در نیکی و دلسوزی نسبت به فرزندانشان زیاده روی می کنند. امان از دست مادرانی که از بستن بند کفش بچه گرفته تا وظیفه فکر کردن کودک، همه و همه را به تنهایی و از روی دلسوزی جز وظایف خود می دانندو در عمل، کودک خود را از بازی ها و تجربه کردن های خلاق کودکانه باز می دارند. چنین مادرانی از قاشق به دست گرفتن فرزندانشان و غذا خوردن او بدون کمک دیگران می هراسند، از آب ریختن او در لیوان از یک پارچ آب می ترسند، از بازی کردن طفلشان با بشقاب و پیاله و لیوان جلو گیری می کنند، از چایی خوردن او به تنهایی احساس سوختن و داغی می کنند، ور رفتن بچه با دکمه های ضبط یا تلویزیون را نشان خرابکاری او می انگارند، خط کشیدن او به در و دیوار را نشانه ی شلختگی می پندارند، دست زدن به کتاب های پدر،به ویژه ورق زدن های نامتعادل و گاه مچاله سازی و پاره کردن ورق های کتاب را جرمی نابخشودنی می دانند و چه بسا این بازی های کودکانه را با تنبیهی سخت پاسخ گویند.


      منبع:محمد باقر حیدری کاشانی،خانواده و تربیت مهدوی،کانون مهدوی طلیعه ظهور،1389(با تلخیص و تصرف)





      نام:
      پست الکترونیک:
      شرح نظر:
      کد امنیتی:
       

       

       

      کاربر گرامی! لطفا در قسمت نظرات صرفا دیدگاه خود در مورد این خبر را درج نمایید. در صورت وجود هر گونه سوال و یا نیاز به پیگیری با شماره 02531200 تماس حاصل فرمایید.